ANGAMBA! (Raphael Spartacus)

ANGAMBA
Ao anatiko ao no misy ilay ady,
Tsy misy mahita, fa izaho no mahatsapa.
Mitsiky amin’ny olona aho isan’andro,
Fa ao anaty kosa, reraka tsy hay lazaina.
Misy nofy mbola tiako hotratrarina,
Fa misy tahotra manakana ahy tsy handroso.
Misy feo milaza hoe “azonao atao”,
Fa misy koa mibitsika hoe “tsy ho vitanao izany”.
Indraindray very aho, tsy fantatro izay lalana,
Mijoro eo anelanelan’ny “te-handroso” sy “te-hiala”.
Toy ny miady amin’ny alokako manokana,
Izay tsy mety mamela ahy ho tony.
Fa na izany aza… mbola miaina aho,
Mbola mifoha isan’andro, mbola manohy.
Ary angamba izany ihany no fandresena voalohany,
Na dia kely aza, dia dingana lehibe ho ahy.
Indray andro any, ho mazava ny lalana,
Ho tony ny saina, ho sitrana ny fo.
Fa anio aloha, miady aho…
Ary tsy kivy, na dia sarotra aza.
Ao an-trano no tokony ho fiadanana,
Fa indraindray lasa ady mangina.
Ny teny mifampitohy tsy mitovy hevitra,
Mivadika ratra lalina ao am-po.

Misy fitiavana tsy voambara,
Fa afenina ao ambadik’ireo fahatezerana.
Misy alahelo tsy voazara,
Ka mitombo ao anaty tsy misy mahalala.
Ny maso mifankahita, fa tsy mifankahazo,
Ny fo mifandray, fa toa lavitra ihany.
Samy miteny hoe marina ny azy,
Fa tsy misy te hihaino ny an’ny hafa.
Indraindray te hiala aho, te handositra,
Fa ao ihany koa no misy ny fotoko.
Na dia maratra aza ny foko indraindray,
Mbola mifikitra amin’izay atao hoe “fianakaviana”.
Fa angamba indray andro any,
Hisy fahanginana ho lasa fihavanana.
Ny teny ho lasa fanafody,
Ary ny ratra ho sitrana tsikelikely.
Fa anio aloha… miaritra aho,
Miezaka tsy ho resy amin’ny hatezerana.
Satria fantatro ao am-poko lalina,
Fa ny fitiavana mbola misy… na dia mangina aza.
Ianao izay eo akaikiko isan’andro,
Nefa toa lavitra tsy hay tratrarina.
Ny teninao indraindray maranitra,
Mandratra ahy na dia tsy lazainao aza.
Tsy te hiady aminao aho,
Fa ny foko no reraka mitondra izany rehetra izany.
Te ho takatra aho, te ho henonao,
Fa toa very any amin’ny rivotra ny feoko.
Indraindray aho mangina, tsy miteny,
Tsy hoe tsy manana holazaina…
Fa matahotra sao vao mainka hiharatsy,
Ny efa sarotra iainantsika roa.
Fantatrao ve fa mbola tia aho?
Na dia ao anaty alahelo aza.
Fa ny fitiavana tsy tokony handratra,
Nefa indraindray dia izay no tsapako.
Tsy mitaky fahalavorariana aho,
Fa fihainoana kely, fahalefahana.
Angamba raha samy miezaka isika,
Ho tonga indray ilay fiadanana very.
Fa raha mbola tsy izany andro izany…
Mbola hiaritra aho, mbola hiezaka.
Satria na sarotra aza ny miaina miaraka,
Mbola manantena aho… fa ho tsara ihany.
Ao am-piangonana, ao am-poko mangina,
Mivavaka aho amin’ny Tompo tsy hita.
Mitondra ny alahelo, ny fahasahiranana,
Amin’ny tànany feno fahasoavana.
Ny feon’ny vavaka toy ny rivotra malefaka,
Mampahery, mampangina ny saina.
Ny fo mitalaho, na malemy aza,
Hahita fiadanana amin’ny famindram-po Azy.
Na sarotra aza ny lalana iainako,
Na misy ady sy korontana eo an-trano,
Fantatro fa tsy irery aho,
Fa ny fitiavany mandrakizay no mitoetra.
Mivavaka aho, mangataka fahazavana,
Hitarika ny dian’ny fiainako.
Satria na dia mikorontana aza ny fo,
Ny finoana no hery tsy mety ritra.
Ry Tompo ô, mihaino ny vavaka mangina,
Ento amin’ny fonao ireo ady sy alahelo ao an-trano.
Apetraho eo am-pelatananao ny fifankahazo,
Ary asio hazavana amin’ny toerana maizina.
Atsaharo ny teny mankarary,
Atsaharo ny fisaraham-po sy ny fahatezerana.
Alefaso ny fitiavana hihazona ny olona rehetra,
Hiverina ny fihavanana sy ny fiadanana.
Omano izahay hifampihaino,
Hifampihavana amin’ny fahalemem-panahy.
Alefaso ny faharetana sy ny famelan-keloka,
Ho tanjona ho anay ny fifankahazo tsy mety ritra.
Ry Tompo ô, aza avela ho irery izahay,
Fa miaraka amin’ny hery avy Aminao,
Ho sitrana ny ratra, ho hery ny fahoriana,
Ary ho feno fitiavana ny fiainanay ao an-trano.
Eo am-panoratana mangina. Ampandrianomby . 11H 07
03.08.2026 Raphaël Spartacus / Ny Andri-Fara
--------